P'dice Reviewed On "Hooked-on-music" - German

Habt Ihr zuvor schon mal von den Bands GABRIEL oder RIPPED & RIVERSEA gehört? Ich auch nicht. Aber einen der Musiker dieser beiden Gruppen, den kenne ich nun. Paul Cusick heißt der Mann, kurz Q, und er war bei den Gruppen für die Gitarre zuständig. Seit 2009 ist er nun solo unterwegs und daher auch gleich für das Songwriting, die Mehrzahl der Instrumente, den Gesang sowie die Produktion seiner Musik zuständig.

Dass sich das auszahlt, bewies gleich seine erste Solo-Scheibe “Focal Point“. Der Brite zelebrierte darauf das Andenken an alte Heroen wie PINK FLOYD, PINEAPPLE THIEF oder die frühen Werke von PORCUPINE TREE. Dabei machte er neben auftürmenden Keyboardwänden durch sein feinfühliges Gitarrenspiel auf sich aufmerksam, bei dem Vorbilder wie David Gilmour (PINK FLOYD), Steve Rothery (MARILLION) oder Steven Wilson (unter anderem PORCUPINE TREE) unschwer erkennbar waren.

“P'Dice“ lautet der Titel des zweiten Werkes von Paul Cusick. Dafür nahm Q eine Auszeit vom Job, baute sich ein eigenes Studio und machte sich ans Werk. Musikalisch hat sich nicht so viel verändert – zum Glück, wie ich hinzufügen möchte. Cusick ist seinem Sound, seinem Stil treu geblieben. Das Album bietet wieder abwechslungsreiches Songwriting, wie zum Beispiel beim Uptempo-Rocker-Opener Everything oder aber sphärisch-mystische Songs wie das anschließende God, Paper, Scissors. Bei dem elegisch-ausschweifenden Borderlines zeigt sich Cusick von seiner ruhigeren, oder wenn man will, verletzlicheren Seite. Ein Song mit reichlich Ambiete ist auch Hindsight, das Cusicks Sinn und Talent für überzeugende und berührende Spannungsbögen offenbart. Bei When It Rains fühle ich mich hingegen eher an Peter Gabriel erinnert.

Paul Cusick ist es gelungen, ein würdiges, weil spannendes Nachfolgealbum zu “Focal Point“ nachzulegen. Wer die oben genannten Musiker oder Bands mag, der sollte bei Paul Cusick auch mal reinhören. Das Ganze ist nämlich so überzeugend, dass es ihm gelungen ist, solche Koryphäen wie Marco Minnemann und Gavin Harrison für die Schlagzeug-Aufnahmen zu gewinnen. Das will schon was heißen und ist sicher ein weiteres Gütesiegel für dieses ohnehin klasse Album.

Link To Original Post 

P'dice Reviewed on MLWZ.pl - Polish

Podobał się nam płytowy debiut Paula Cusicka (o albumie „Focal Point” 2010 pisaliśmy na naszych łamach dwa lata temu – bezpośredni link tutaj), zachwyciły nas utwory wypełniające tę płytę, poruszyły dźwięki układające się w przyjemną w odbiorze, pełną emocji, całość przepełnioną ładnymi melodiami oraz nasyconą intrygującą, wręcz wciągającą atmosferą, na którą składała się istna mieszkanka stylów i klimatów. Bez niepotrzebnej próby definiowania za wszelką cenę, propozycje tego brytyjskiego artysty nazwać trzeba po prostu rockiem zagranym na najwyższym poziomie. Rockiem poprzedzonym, w zależności od tego, co komu uda się wychwycić w muzyce Cusicka, słówkiem: „progresywny”, „post” czy „emo”. W każdym razie w swojej twórczości muzyk ten porusza się po szeroko rozumianych terytoriach prog rocka przesyconego ciekawymi melodiami układającymi się w nadzwyczaj zgrabne utwory.

Podobnie jak na płycie „Focal Point”, na swoimi nowym krążku Paul Cusick jawi się nam jako jednoosobowy zespół; gra on na wszystkich (prawie) instrumentach, sam skomponował całą muzykę, napisał wszystkie teksty, a także zajął się miksem oraz podjął się produkcji. Do pomocy potrzebował jedynie perkusisty. A właściwie dwóch perkusistów. Sięgnął bowiem po dwie wybitne, cieszące się uznaniem w branży postaci: Marco Minnemanna (Steven Wilson Band, The Aristocrats) oraz Gavina Harrisona (Porcupine Tree, King Crimson).

Skąd tytuł płyty? „P’dice” to skrót od słowa „prejudice” (uprzedzenie). Lub też, jak rozwija to sam autor: „The Personal Possesion Of A Random Prejudice”, co w naszym polskim (skąd my to znamy?), luźnym tłumaczeniu można by określić jako „zwykłą, szczerą zawiść”.

„Myślę, że nie przesadzę mówiąc, że wszyscy jesteśmy na codzień świadkami uprzedzenia i różnych przejawów zawiści: rasizmu, nietolerancji religijnej, klasowości, homofobii, zazdrości o dobra materialne, seksizmu, tych wszystkich chorych „izmów”, które przejawiają się brakiem tolerancji dla normalnych ludzkich zachowań” – tłumaczy Cusick. I trzeba przyznać, że w sporo jest racji w jego słowach: „Paradoksem wydają się różne uprzedzenia wynikające z tego, gdzie ktoś się urodził, w jakiej warstwie społecznej się wychowywał, jakie odebrał wykształcenie czy też po prostu czy jest gruby albo chudy. Niektórzy nawet myślą, że są w stanie ocenić kim ktoś jest po samochodzie, którym jeździ, po pracy, jaką wykonuje lub też po muzyce, której lubi słuchać. To chore”.

Jako bohatera płyty „P’dice” Cusick uczynił człowieka, który z perspektywy czasu wspomina pewne zdarzenia swojego życia, analizuje swoje myśli, plany, decyzje, uczucia, które kształtowały się, często podświadomie, w wyniku zwykłych uprzedzeń.  Temat to niełatwy, ale opowiedziany jest tutaj rozumnie, z wyczuciem i, co najważniejsze, celnie. No i przede wszystkim włożony jest on w ramy zgrabnej, blisko 60-minutowej płyty, składającej się z 10 dobrych utworów.

Do kogo artysta adresuje swe muzyczne propozycje? Od razu powiem, że do ekranów komputera (a potem czym prędzej do odtwarzaczy CD) powinni zbliżyć się teraz sympatycy twórczości Porcupine Tree. Paul Cusick pozostaje bowiem na płycie „P’dice” wierny stylistyce znanej ze swojej poprzedniej płyty, a ta, jak pamiętamy, jawnie hołdowała dorobkowi Stevena Wilsona i jego zespołu (zespołów).

Album otwiera utwór o wymownym (także pod względem różnorodności stylu, w którym jest utrzymany) tytule „Everything”. To bardzo dobry rocker, świetny, dynamiczny wstęp do tego, co za chwilę usłyszymy. A słyszymy najpierw niezwykły, pełen pewnych odniesień do muzycznych lat 70. utwór zatytułowany „God, Paper, Scissors” (pod względem literackim to jeden z najmocniejszych punktów całej płyty; muzycznie niestety kształtuje się on w rejonach niższych), potem najdłuższą (blisko 12 minut) kompozycję „Borderlines” (nie mogę oprzeć się wrażeniu, że słyszę tu wyraźne wpływy muzyki VdGG oraz Porcupine Tree), następnie ciekawy, ledwie czterominutowy balladowy, z przeszywającym serce finałem, utwór „Tears” i chwilę potem bardzo jeżozwierzowy „You know” – utwór, w którym można się zakochać od pierwszego razu. Brzmi doprawdy świetnie, a to dopiero połowa albumu. Do końca zostało jeszcze 5 utworów, z których co najmniej dwa – „Feel This Way” i „Waiting” z gościnnym udziałem wokalistki Sammy Lee - to kompozycje z najwyższej rockowej półki.

„P’dice” to rzecz, która naprawdę może się podobać. I to nie tylko fanom grup pokroju Porcupine Tree, Van der Graaf Generator, Gentle Giant, Pink Floyd czy Genesis. To po prostu kawał dobrej muzyki, przy słuchaniu której można spędzić mnóstwo przyjemnych chwil.

Link to original post 

P'dice Review from Babyblaue-seiten.de - German

Mit seinem zweiten Album „P'dice“ macht Paul Cusick da weiter, wo er mit „Focal Point“ aufgehört hat. Perfekt gespielter, atmosphärischer, melodischer, packender New Artrock, der sich geschickt alle Möglichkeiten zu nutze macht, die moderne Studiotechnik so bieten. Cusick spielt wieder so ziemlich alles selbst und singt. Am Schlagzeug hat er diesmal mit Gavin Harrison und Marco Minnemann Hochkaräter am Start, die das musikalische Erscheinungsbild nochmals aufwerten. Vor allem Minnemann glänzt mit souveränen Beiträgen. Auf einem Track ist mit Sammi Lee eine starke Gastsängerin mit dabei.

Cusick ergeht sich in elegischen Gitarrenparts, die David Gilmour nicht besser hinbekommen hätte, und gefühlvollen Soli, die Rothery aufhorchen lassen dürften. Die Gitarre ist halt immer noch seine liebste Spielwiese, aber die Tastenklänge sind geschmackvoll und das Bassspiel songdienlich und ausreichend druckvoll. Gerade beim Opener und später bei „You Know“ überrascht Cusick mit – für seine Verhältnisse – heftigen Ausbrüchen. Dabei klingt „Everything“, auch wegen des leicht verzerrten Gesangs, wie eine Kreuzung aus Brit-Pop und Rock'n'Roll, während „You Know“ eher in die Richtung Porcupine Tree ausschlägt. Das über 11minütige „Borderlines“ klingt wie Pink Floyd in ihren besten 70er Jahre-Tagen und lässt sich viel Zeit mit gelungenem Stimmungs- und Spannungsaufbau.

Auch inhaltlich ist „P'dice“ durchaus anspruchsvoll. „P'dice“ ist eine Abkürzung für 'prejudice', also 'Vorurteil'. Und so geht es um die eigenen Befindlichkeiten, die Schwierigkeiten mit Vorurteilen, Ungerechtigkeiten und recht intelligenter Religionskritik (das gelingt ja bei weitem nicht jedem so subtil).

Ein rundum gelungener Zweitling also, mit dem Paul Cusick seinen Stil verfeinert und noch edler präsentiert. Der einzige Mecker ist, dass das Album nach „You Know“ in eine ruhige, sehr ruhige Schiene einschwenkt. So sind die Songs zwar nicht schlechter, aber doch eben etwas zu ruhig geraten, auch wenn eine Nummer wie "Hindsight" förmlich vor Emotionalität platzt. Erst der Einsatz von besagter Sammi Lee lockert die beginnende Lethargie ordentlich auf. Wem „Focal Point“ schon gefallen hat, der dürfte auch „P'dice“ genießen, alle anderen sollten dem Album eine Chance geben, wenn man dem Genre nicht völlig abhold ist. Gutes Album.

by Thomas Kohlruß

Link to source

P'dice Review from iOpages.nl - Dutch

Je hoeft er niet lang over na te denken waar Paul Cusick de mosterd vandaan haalt, want je hoort inderdaad verschillende referenties stevig doorklinken in zijn muziek. Er wordt opzichtig geflirt met Porcupine Tree en vriendelijk geglimlacht naar Pink Floyd, terwijl ook de (wereld)muziek van voormalig broodheer Peter Gabriel voor inspiratie zorgde. Voeg daaraan twee absolute drumkanonnen toe, die beiden dikke vriendjes zijn met Steven Wilson en je kunt je vast een voorstelling maken van P’dice, het tweede album van deze multi-instrumentalist. Hij zal er bijzonder mee in zijn nopjes zijn geweest dat Marco Minnemann en Gavin Harrison – want over die kanonnen hebben we het hier – plaatsnamen op de kruk en daarmee een even solide als inventieve basis creëerden. De rest deed Cusick zeer voorbeeldig zelf: bas, gitaar, toetsen en de productie, net zoals op zijn debuutalbum Focal Point, waarmee hij via Facebook behoorlijk wat publiciteit genereerde. Het resultaat mag er zijn; deze deels door fans voorgefinancierde plaat klinkt prima. Cusick zingt heel behoorlijk en componeerde er lustig op los, wat resulteerde in tien progressieve songs met een krokant poprockrandje. You Know en God Paper Scissors zijn naar het beproefde PT -model gegoten met zware riffs, atmosferische keyboards en de bekende, enigszins naargeestige toonzetting. Ook Peter Gabriel is al genoemd en voor When It Rains heeft Cusick zonder enige schroom een velletje carbonpapier over diens oeuvre gelegd. De percussie klinkt vertrouwd, ja zelfs Cusicks stem neigt naar het kelige timbre van de proglegende, overigens zonder ooit zijn enorme impact te benaderen. Tijdens Waiting lijkt het dan weer of we naar Blackfield zitten te luisteren, tot de misthoorn van Sammi Lee losbarst waardoor de boel verzandt in kleverige kitsch waarop Jim Steinman voor eeuwig patent heeft. Borderline zal echter door de sfeerwisselingen en klassieke progelementen bij velen favoriet zijn. Hoewel alles na meerdere draaibeurten netjes op zijn plaats valt, klinkt het in mijn oren toch allemaal nét iets te bedacht en dat staat een emotionele binding in de weg. Desalniettemin zal P’dice Cusick weer het nodige krediet opleveren in de progwereld en dat is hem op grond van zijn kwaliteiten gegund.

English Translation - My thanks to Tim Smedinga

You don't have to wonder for long where Paul Cusick gets his engine running, because you can indeed hear a few different references sound through heavily in his music. There is obvious flirting with Porcupine Tree and friendly smiling to Pink Floyd, while the (world) music from former patron Peter Gabriel is also an influence. Add to that two absolute drumming cannons who are both good buddies with Steven Wilson and you can imagine what P'dice sounds like, the second album by this multi-instrumentalist. He will probably have been quite pleased with the fact that Marco Minnemann and Gavin Harrison - the cannons we are talking about - took their place on the drummer's seat and created a basis that was as much solid as inventive. The rest was exemplary done by Cusick himself, just like on his debut record Focal Point, with which he created quite a bit of publicity on Facebook. The result speaks for itself, this partly crowdfunded record sounds great. Cusick is a very decent singer and composed very heartily, which resulted in ten progressive songs with a crispy poprock edge. "You Know" and "God Paper Scissors" are modeled after the proven PT-mold with heavy riffs, atmospheric keyboards and the well-known, somewhat gloomy composition. Peter Gabriel has been mentioned already and as for "When It Rains", Cusick shamelessly put a sheet of carbon paper over his works. The percussion sounds familiar, yes even Cusick's voice tends to the throaty sound of the prog legend, moreover without ever coming close to his enormous impact. Then, during "Waiting", it seems as if we're listening to Blackfield, until Sammi Lee's foghorn bursts in, which turns everything in to sticky kitsch which is Jim Steinmans eternal copyright. However, due to the shifts in ambiance and classical prog elements, "Borderlines" will be the favourite of lots of people. While everything falls into place nicely after a few listens, it all sounds just a bit too thought out to me and that stands in the way of emotional bonding. Nevertheless, P'dice will bring Cusick quite some credit in the world of prog, and based on his qualities, he has earned it.

P'dice Review from Melodic.net

Paul Cusick is a multi-musician from the U.K, he released his debut "Focal point" in 2009 and managed to get 500 pre-orders for his next album from fans helping to finance his music, which is a really nice gesture and a great way to support an artist. Paul´s influences come from songbased progrock with artists like Porcupine Tree, Marillion and Pink Floyd but also epic pop like Coldplay and U2. Even though his new album "P´dice" (the title is Paul´s play with the word prejudice) is 1 hour long, it doesn´t feel lengthy mostly because of the variation in the songstructures and many songs are rich of nuances plus I like Paul´s gentle melodies. Perhaps the production is a bit light but it works, close your eyes and daydream to "Hindsight" or mindtravel majestic to the grande "Borderlines". There´s no doubt, Paul Cusick is a talented artist. The album features guest appearances from drum legends Gavin Harrison (Porcupine Tree) and Marco Minnemann (U.K).

Link to source review 

P'dice Review from Germany Derwesten.de

As if Paul Cusick wanted to commemorate himself, I stepped at one of his promo cards lying in the photographers pit at the Düsseldorf Concert of Dream Theater. The target audience of these progressive metal giants are quite smilar to that of this British guy. With his new Album P'dice (released in January on his own label Q Rock Records) he is fishing in the pool of the progressive and hard rock fans.

With the last notes of Dream Theater barely out of my ear, I listened to Cusick's album again. One impression disappeared very quickly: That this man from York has produced an old school hard rock album. At best only track one called "Everything" is an uptempo track without further adornments.

The concepts that Cusick develops, continuing on from track one, will provide friends of Porcupine Tree, Steven Wilson, Pink Floyd or Riverside with great joy. Definitely outstanding is in this case the long track "Borderlines". This song eases itself along for four minutes with keyboard and guitar soundscapes before the single meloncholic guitar sets the tone. In this kind of bluesy song, Cusick's voice is laid back, emotional and reminds me vocally of the softer songs by regional bands like Fury in the Slaughterhouse.

Cusick continues with this soft theme: "Tears" by definition is not a cheery song. "You know" then starts with noises and drumbeats with hints and overtones of world music, but then the guitars get rougher reminding me a bit of the mood Steven Wilson conjured on Porcupine Tree's "Fear of a Blank Planet" or the EP "Nil Recurring". Subsequently "Hindsight" and "Feel this way" are sparinly orchestrated and once again very melancholic. This atmosphere remains until the end of the album, when Cusick, as an exception, shares the microphone with Sammi Lee in "Waiting". This song owns a short but intense reverberation into "The Human Race". A ambitious Album with a pensive keynote.

There's another overlap to the crowd of the Dream Theater concert. Cusick invited prominent musicians to record the instruments he cannot play himself: the drums. To be precise: Porcupine Tree Drummer Gavin Harrison (three Songs) and german Marco Minnemann (played with Nena among others). Minnemann not only sat at the drum kit for Steven Wilson's recent solo tour, but also applied for Mike Portnoy's vacated job with Dream Theater. Mike Mangini finally got that job.

Toptip: Borderlines.

My thanks to translations from  Björn Magdans and Dennis V-Derfort

Link To Original Review on Derwesten.de

P'dice Review from DPRP (Dutch Progressive Rock Page)

I like to think that advertising never sucks me in, as in “I am an individual, not a number”, and probably you all think that way too. Now take a look around your home, how many things are there because you’re familiar with them, a familiarity reinforced through endless advertising. And how many things are there because you thought “that might be good” having seen something that caught the eye on TV or Facebook or wherever.


Such a thing, if he doesn’t mind being called a “thing” is Paul Cusick who I’ll admit first caught my eye with a Facebook advert a couple of years ago along the lines of “If you like Porcupine Tree you’ll like this”, and as his first album was available then as a free download, what did I have to lose? That first album Focal Point was indeed heavily influenced by Mr Wilson’s combo, and by Pink Floyd but showed enough promise for me and a few hundred others to pay up front for the recording of this his second album.


P’dice, short for The Personal Possession Of A Random Prejudice, is a nice progression from Focal Point although the Floyd/PT influence is still there, as you would expect. With drum duties shared between Marco Minneman and Gavin Harrison it is hardly surprising that the PT and Steven Wilson influences are writ large although there is now undoubtedly a Paul Cusick sound developing that is taking its own path.


Opener Everything rocks out and is the most upbeat song on the album, Marco’s pounding rhythm propelling the thing along at a pace, before slowing to end with what will become the trademark modern atmospherics. Tears is a ballad that could be sad but is actually uplifting and puts me in mind of Peter Gabriel, until the guitar solo lifts the thing into stadium rock territory. When It Rains also has the Gabriel influence as it tells its tale of emotional loss and pain. Hindsight is a personal favourite, the three verses of personal regret being sung to a minimal background at the end of a four and a half minute song that has previously built up a cinematic atmosphere of edgy melancholia, quite a clever piece of writing indeed. A dark place is visited on Waiting as Paul and guest singer Sammi Lee sing a plaintive torch ballad about struggling to come to terms with cancer, and its terminal outcome, sending a shiver down my spine.

Paul plays everything apart from the drums, and as can be the case with one-man band style productions there are moments that lack a bit of clarity but overall the sound is well managed and suitably modernistic. Should Paul ever be able to take this on the road it will be worth a visit that’s for sure.

The straightforward lyrics deal with love, regret and pain, and a nagging dissatisfaction at the way we live in the West, be it railing at capitalism, or the lack of spirituality, or bemoaning prejudice, which is where the album title comes in. Paul has made various announcements through his judicious use of social networking media over the past year or so as to the progress of his work throughout its gestation in order to keep us sub payers up to date. All through this process I always assumed that P’dice was simply a working title as it sounds a bit naff if I’m being honest, but this was the title he ran with. A minor gripe I suppose!

Whatever, Paul is a shining example of how to use modern social communication methods to not only promote, but also to self-finance an album release, and new bands and artists could do worse than follow his example, or at the least ask for his advice. The clincher is will I be paying up front for the third album, should he choose to go that route again? On this evidence why not, as Paul shows a growing maturity in his song craft and is forging his own sound, a sound that fans of mid-period Floyd and lovers of the Kscope bands should have no problems getting into. In fact, Paul recently announced that modern independent music distributor Burning Shed will be promoting P’dice, and a more fitting home for Paul’s music would be hard to imagine. All he needs now is a contract from main Burning Shed suppliers Kscope as that label is probably where he would feel most at home, so if anyone at Kscope Towers reads this, do give P’dice a listen!

 Read Review at DPRP.net

P'dice Review from Alternativematter.net

With 2009′s Focal Point, guitarist Paul Cusick set out on a solo career, taking over all song-writing, production and instrumental duties (bar the drumming). That album created sufficient buzz (largely due to Cusick’s canny use of social media) that there was a large enough fan base to fund the follow-up, P’dice. He has also earned the clout to hire 2 of the greatest drummers of recent times, hell, of any time – Gavin Harrison and Marco Minnemann.

P’dice is a concept album. Prejudice gives the album its idiosyncratic name and lyrical inspiration. Cusick himself describes the narrative as “the story of one man as he explores moments of his life, his actions, his thoughts, his decisions, his feelings, his realisations and how they were shaped, often unconsciously, by prejudice”. Lyrically Cusick has come on leaps and bounds from Focal Point. This is confident, assured writing delivered with conviction and, where appropriate, a vitriol to match Roger Waters. The music self-consciously pays homage to influences like Pink Floyd, Peter Gabriel, Steven Wilson, Marillion, and wears those influences like a badge on its tie-dye sleeve. If you’re looking for Crimsonesque forays of experimental progressive music this may not be for you but if you like well-crafted songs performed with consummate skill then read on…

“Everything” kicks off the album in upbeat fashion with a hard-rocking hammer-on/pull-off guitar riff backed with contemporary synth patterns. Lyrics dealing with social division brought about by class and wealth paraphrase Pink Floyd’s “Money” – “Fast car, caviar, bank accounts, trendy bars”. Cusick so self-consciously channels his influences that it’s difficult to use the accusatory, derogatory term “rip-off” – he’s paying homage to these artists and why not? They’re giants of progressive music. His vocal delivery in “God, Paper, Scissors” is pure close-miked Waters pastiche to an electronic backing that wouldn’t have been out of place on Peter Gabriel’s Up. The track morphs into the electro-industrial prog of Porcupine Tree’s Halo. Such familiar devices do not interfere with my enjoyment of Cusick’s music. He does it so well that yes, it’s fun to spot the references, but there is enough melodic diversity and attention to detail in the songwriting and arrangements that P’dice has its own character. Enough of the prog-spotting, on with P’dice on its own merits.

“Borderlines” is an 11+ minute suite dealing with the artificial geographic divisions we build up and how modern technology bridges those divides – lyrics surely inspired by the Arab Spring. Elsewhere prejudice brought on by race and mental illness are explored. “Waiting” deserves specific mention for the vocal by Sammi Lee which forms a duet with Cusick’s ghostly, whispered interjections. Heart-rending music with an interesting production twist which makes it that bit more special. The production techniques, the overarching lyrical concept, the fact that everything bar the drums is played by Paul Cusick himself – these factors complement one another. P’dice is entirely the vision of one man: from composition to mixing to mastering, it is unsullied by outside interference or band democracy and it sounds all the better for it.

Yes, it’s difficult to escape the reference points – for example, those waiting patiently for the next Porcupine Tree or Anathema album will find this a worthy stopgap – but P’dice stands on its own and deserves to be listened to without prejudice.

Read Review at Alternativematter.net