P'dice Reviewed on DaMusic - Dutch

Als twee van ’s werelds beste drummers op je plaat willen meespelen, moet je wel uit het goede hout gesneden zijn. Na het goed ontvangen debuut,  ‘Focal Point’, moet Paul Cusick op ‘P’dice’ (kort voor prejudice) definitief bevestigen. De Britse multi-instrumentalist doet wat van hem verwacht wordt.
Binnen een retrospectief genre als prog toch vernieuwend uit de hoek komen, het is de aard van dit beestje. Niet Yes of Genesis, maar Porcupine Tree, OSI en Tool klinken door in de eigen composities van deze ex-gitarist uit de begeleidingsband van Peter Gabriel. Maar het is ook de afwisseling met mijmerende, Floydiaanse passages die deze plaat boven de middelmaat doet uitstijgen.
‘P’dice’ is niet de plaat waar je meteen vrolijk van wordt. Het typisch Britse, druilerige gevoel van somberheid overheerst. Cusick heeft als singer-songwriter verhalen te vertellen met dezelfde misantropie als die van Roger Waters. Opvallend scherp is het afsluitende The Human Race: “Sorry you can’t come in / We’d like to say you’re welcome here / but that is not the case / Don’t take this personally / we love the place that you come from / we just don’t like the Human Race."
De keuze van Gavin Harrison (Porcupine Tree) en Marco Minnemann (UKZ, The Aristocrats) om achter het drumkit te kruipen, is de goeie geweest. Beiden hebben ze een moderne groove die past bij de broeierige ritmiek en de vette galm van de gitaren. Maar eens de mokerslagen van Harrison en Minnemann zwijgen, zijn het Cusicks arpeggio’s op de klassieke six-string die een onbehaaglijke sfeer oproepen.
Vocaal is Pink Floyd een duidelijke referentie, maar Cusick is geen groot zanger en dus had hij beter niet alleen een drummer, maar ook een ‘grote’ stem ingehuurd. Die moet dan wel opboksen tegen de moderne ritmes en de interessante gitaarriffs. Misschien kan hij de volgende keer Damian Wilson vragen, die met zijn geweldige strot momenteel indruk maakt bij zijn nieuwe band Headspace.

Link to Source

P'dice Reviewed on MLWZ.pl - Polish

Podobał się nam płytowy debiut Paula Cusicka (o albumie „Focal Point” 2010 pisaliśmy na naszych łamach dwa lata temu – bezpośredni link tutaj), zachwyciły nas utwory wypełniające tę płytę, poruszyły dźwięki układające się w przyjemną w odbiorze, pełną emocji, całość przepełnioną ładnymi melodiami oraz nasyconą intrygującą, wręcz wciągającą atmosferą, na którą składała się istna mieszkanka stylów i klimatów. Bez niepotrzebnej próby definiowania za wszelką cenę, propozycje tego brytyjskiego artysty nazwać trzeba po prostu rockiem zagranym na najwyższym poziomie. Rockiem poprzedzonym, w zależności od tego, co komu uda się wychwycić w muzyce Cusicka, słówkiem: „progresywny”, „post” czy „emo”. W każdym razie w swojej twórczości muzyk ten porusza się po szeroko rozumianych terytoriach prog rocka przesyconego ciekawymi melodiami układającymi się w nadzwyczaj zgrabne utwory.

Podobnie jak na płycie „Focal Point”, na swoimi nowym krążku Paul Cusick jawi się nam jako jednoosobowy zespół; gra on na wszystkich (prawie) instrumentach, sam skomponował całą muzykę, napisał wszystkie teksty, a także zajął się miksem oraz podjął się produkcji. Do pomocy potrzebował jedynie perkusisty. A właściwie dwóch perkusistów. Sięgnął bowiem po dwie wybitne, cieszące się uznaniem w branży postaci: Marco Minnemanna (Steven Wilson Band, The Aristocrats) oraz Gavina Harrisona (Porcupine Tree, King Crimson).

Skąd tytuł płyty? „P’dice” to skrót od słowa „prejudice” (uprzedzenie). Lub też, jak rozwija to sam autor: „The Personal Possesion Of A Random Prejudice”, co w naszym polskim (skąd my to znamy?), luźnym tłumaczeniu można by określić jako „zwykłą, szczerą zawiść”.

„Myślę, że nie przesadzę mówiąc, że wszyscy jesteśmy na codzień świadkami uprzedzenia i różnych przejawów zawiści: rasizmu, nietolerancji religijnej, klasowości, homofobii, zazdrości o dobra materialne, seksizmu, tych wszystkich chorych „izmów”, które przejawiają się brakiem tolerancji dla normalnych ludzkich zachowań” – tłumaczy Cusick. I trzeba przyznać, że w sporo jest racji w jego słowach: „Paradoksem wydają się różne uprzedzenia wynikające z tego, gdzie ktoś się urodził, w jakiej warstwie społecznej się wychowywał, jakie odebrał wykształcenie czy też po prostu czy jest gruby albo chudy. Niektórzy nawet myślą, że są w stanie ocenić kim ktoś jest po samochodzie, którym jeździ, po pracy, jaką wykonuje lub też po muzyce, której lubi słuchać. To chore”.

Jako bohatera płyty „P’dice” Cusick uczynił człowieka, który z perspektywy czasu wspomina pewne zdarzenia swojego życia, analizuje swoje myśli, plany, decyzje, uczucia, które kształtowały się, często podświadomie, w wyniku zwykłych uprzedzeń.  Temat to niełatwy, ale opowiedziany jest tutaj rozumnie, z wyczuciem i, co najważniejsze, celnie. No i przede wszystkim włożony jest on w ramy zgrabnej, blisko 60-minutowej płyty, składającej się z 10 dobrych utworów.

Do kogo artysta adresuje swe muzyczne propozycje? Od razu powiem, że do ekranów komputera (a potem czym prędzej do odtwarzaczy CD) powinni zbliżyć się teraz sympatycy twórczości Porcupine Tree. Paul Cusick pozostaje bowiem na płycie „P’dice” wierny stylistyce znanej ze swojej poprzedniej płyty, a ta, jak pamiętamy, jawnie hołdowała dorobkowi Stevena Wilsona i jego zespołu (zespołów).

Album otwiera utwór o wymownym (także pod względem różnorodności stylu, w którym jest utrzymany) tytule „Everything”. To bardzo dobry rocker, świetny, dynamiczny wstęp do tego, co za chwilę usłyszymy. A słyszymy najpierw niezwykły, pełen pewnych odniesień do muzycznych lat 70. utwór zatytułowany „God, Paper, Scissors” (pod względem literackim to jeden z najmocniejszych punktów całej płyty; muzycznie niestety kształtuje się on w rejonach niższych), potem najdłuższą (blisko 12 minut) kompozycję „Borderlines” (nie mogę oprzeć się wrażeniu, że słyszę tu wyraźne wpływy muzyki VdGG oraz Porcupine Tree), następnie ciekawy, ledwie czterominutowy balladowy, z przeszywającym serce finałem, utwór „Tears” i chwilę potem bardzo jeżozwierzowy „You know” – utwór, w którym można się zakochać od pierwszego razu. Brzmi doprawdy świetnie, a to dopiero połowa albumu. Do końca zostało jeszcze 5 utworów, z których co najmniej dwa – „Feel This Way” i „Waiting” z gościnnym udziałem wokalistki Sammy Lee - to kompozycje z najwyższej rockowej półki.

„P’dice” to rzecz, która naprawdę może się podobać. I to nie tylko fanom grup pokroju Porcupine Tree, Van der Graaf Generator, Gentle Giant, Pink Floyd czy Genesis. To po prostu kawał dobrej muzyki, przy słuchaniu której można spędzić mnóstwo przyjemnych chwil.

Link to original post 

P'dice Awarded 5 Stars @ Sea Of Tranqulity

Paul (Q) Cusick returns early 2012 with his second album entitled P'dice. In Paul's own words P'dice is "short for prejudice" or like it says in the booklet, "The Personal Possession Of A Random Prejudice".

Prejudice is something we all are guilty of in one way or another, at least enough to inspire one of Britain's finest multi instrumentalists in making this album.

As with the first album Focal Point, Paul has done most of the work himself. Writing the lyrics and music, producing and mixing. In recording the drums Paul has had the help of two of the worlds most famous drummers, Marco Minnemann and Gavin Harrison. Both excellent musicians therefore a perfect fit with Paul.

Producing an album these days is very very difficult. To ensure the making of the album, Paul has asked his fans to help create the album. In helping him they could earn themselves a spot on the album sleeve. Looking at page two of the booklet he has a lot of fans.

On to the music because that is what the review is for. With Focal Point Q surprised us all, with his fine blend of emotional and melodic rock music. Placing Q's music is difficult. At first glance at all the tracks one learns that the musical genre is wide. Rock music in optima forma, you could call it progressive rock, emo rock, melodramatic rock. I don't know. I for one place his music in the progressive zone.

All tracks are blessed with a fine melody lines, and all of the songs are very well crafted. 10 tracks long nearly an hours worth of music. The album kicks off with a track appropriately entitled "Everything", from the start this track is rocking all over the place, instantly grabbing the listener, sitting in his chair saying "I want more" and you'll get more. In the next song Q replaces "rock, paper, scissors" with "God, Paper, Scissors". Thus making his own version of this "game" . Musically the theme reaches out to fellow dramatic songwriters from the past. Lots of influences of the old '70's great rock stars. Next up is the longest track on the album. Emphasising that Paul is very capable writer, "Borderlines" takes us on a trip through musical time and space. Influences of the great music by Vander Graaf Generator or Porcupine Tree or Genesis, just name any of the big stars from the past. In no way does Paul copy what they have done, on the contrary he uses his own sound and writing. The influences are only there in the way of the feel of the songs. Majestic, true music how music is supposed to sound, in my opinion. Not detailing too much, the whole album like I have said already is full of these excellent songs.

Is this P'dice or just my opinion, you tell me. I think it's a tremendously fabulous album. Well Done Paul.

The Dice of Life – P'dice

5 Stars - Gert Hulshof

Read Review On Sea Of Tranquility